Een zacht grommend lachje hoor ik boven mijn kop. Mijn heftige verzet gaat over tot een zacht protesteren en ik open mijn ogen tot kiertjes. Alles wat ik zie is een dikke, bruine en harige buik die wat heen en weer schudt. Angstig sluit ik opnieuw snel mijn beide ogen.
‘Zóóóó,’ klinkt een zware langgerekte basstem. Diegene waar deze stem aan toebehoort, zet mij behoedzaam op mijn poten terug. Hij laat echter niet los, waardoor ik helaas niet als een “Haas” kan vluchten… Ongelooflijk, denk ik bij mezelf, hoe kan het dat ik hem niet gehoord en geroken heb!?
De Beer gaat op de grond zitten en kijkt mij met zijn diepbruine ogen aan.
‘Zóóó… Jij dacht, ik kom eens kijken? Het nieuws heeft jouw kolonie ook bereikt?’ Mijn hartje bonkt nog steeds in mijn keel, en ik knik bevend ja.
‘Je hoeft niet bang te zijn, hoor!’ vervolgt de goedhartige beer. ‘Wij waren vijanden van elkaar. Nu zijn we allemaal vrienden. Zal ik jou een rustig plekje geven, zodat jij net als alle anderen kan luisteren naar onze Verkrasser*? De verkrassing** gaat over een paar zuchtjes wind beginnen.’ Hij klopt mij hartelijk en verbazend voorzichtig, bemoedigend op mijn rechter voorpootje.
Blijkbaar kent hij zijn eigen kracht erg goed.
Langzamerhand begint mijn hartje wat rustiger te kloppen. En durf ik hem warempel, schuchter in zijn ogen te kijken. Mijn fluistering komt bijna niet boven het luide gekrakeel van alle dieren uit. Beer luistert ingespannen om het te verstaan:
'Is het echt waar? Ik kan het haast
niet geloven...!'
*Verkondiger
**Verkondiging
Hersenspinsels:
- Heb jij soms de behoefte om alles achter je te laten? Alles wat je vertrouwd is? Om ergens anders opnieuw te beginnen? Af en toe is dat door mijn hoofd gegaan, wanneer ik in een lastige situatie zat...
- Welke reden zou jij daarvoor kunnen hebben?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten